Często zadawane pytania dotyczące ochrony samotnych pracowników

Praca w pojedynkę nie jest niestety rzadkością. Dzięki rozbudowanej automatyzacji przemysł, a także przedsiębiorstwa komunalne i komunalne pracują całą noc, niedziele i święta na zmianę przy minimalnym rozmieszczeniu personelu. Oczekuje się, że liczba samotnych pracowników będzie nadal rosła. Bezpieczeństwo pracy musi zatem dostosować się do tych niekiedy zupełnie nowych warunków, aby zapewnić poziom ochrony samotnym pracownikom. Pracownik jest uważany za samotnego pracownika, jeśli wykonuje swoją pracę poza wezwaniem i wzrokiem innych osób. Niezależnie od tego, czy chodzi o przemysł, handel czy rzemiosło, samodzielne zajmowanie się kwestią pracy wpływa na każdy sektor i wielkość firmy. Często są to usługi mobilne i zadania, które odbywają się poza normalnymi godzinami pracy lub są oparte na usługach dyżurnych.

Przykłady poszczególnych miejsc pracy zagrożonych:
‍
-Prace mechaniczne cięcia, frezowania, strugania i opatrunku (produkcja)
-Przeprowadzanie badań chemicznych w laboratorium (postępowanie z substancjami niebezpiecznymi
-Prace leśne
-prace spawalnicze w obiektach szczególnie niebezpiecznych lub na nich (np. w zamkniętych przestrzeniach i pojemnikach, w pobliżu miejsc pracy potencjalnie wybuchowych itp.)
-Kierowcy wózków widłowych pracujący lub testujący z częściami pod napięciem w magazynie.

Aby chronić samotnych pracowników, ważne jest, aby byli w stanie natychmiast uzyskać pomoc w nagłych wypadkach lub aby pomoc została szybko osiągnięta. Samotni pracownicy to pracownicy, którzy pracują samotnie i doznają wypadku (np. wypadków, porażenia prądem lub rannych) lub są ofiarami ataków. Często nie można ich znaleźć przez dłuższy czas. Ten czas może określić zdrowie i życie osób dotkniętych chorobą. Zgodnie z § 5 ustawy o bezpieczeństwie i higienie pracy przedsiębiorca musi określić ryzyko związane z pracą w pojedynkę i ocenić warunki pracy. Na podstawie oceny należy podjąć i udokumentować odpowiednie środki zgodnie z § 6 ustawy o bezpieczeństwie i higienie pracy. Szczególnie istotne są środki ochronne w przypadku „pracy niebezpiecznej”. W tym kontekście zwiększone lub krytyczne ryzyko uważa się za niebezpieczne ze względu na proces pracy, rodzaj działalności, zastosowane substancje lub środowisko. DGUV stwierdza: „Jeśli niebezpieczna praca jest wykonywana przez jedną osobę samodzielnie, przedsiębiorca musi zapewnić odpowiednie techniczne lub organizacyjne środki ochrony osobistej oprócz ogólnych środków ochrony” (sekcja 8 ust. 2 regulaminu DGUV 1).

Stosowanie PNA-11 jest zawsze przydatne podczas samodzielnej pracy, a ryzyka związanego z działalnością nie można już zaklasyfikować jako niskie zgodnie z regułą DGUV 112-139. Zasadniczo należy wziąć pod uwagę, że osobisty system sygnalizacji awaryjnej nie może chronić pracownika przed zagrożeniami. W przypadku sytuacji awaryjnej system musi bezpiecznie przesyłać sygnały, uruchomić alarm w zajętym miejscu i umożliwić ratownikom lub profesjonalnym ratownikom znalezienie osoby noszącej osobiste urządzenie alarmowe (PNG-11) w dopuszczalnym czasie. Aby sprostać tej odpowiedzialności, muszą być spełnione kryteria techniczne i organizacyjne. Z jednej strony należy zapewnić niezawodną transmisję sygnałów, z drugiej strony pracownicy muszą być w stanie prawidłowo zarządzać przychodzącym alarmem (Kto jest dotknięty? Gdzie jest osoba poszkodowana? Których ratowników należy powiadomić? W jaki sposób ratownicy znajdują potrzebującą osobę? Kto potrzebuje dodatkowych informacji?)

Dla firm zajmujących się problematyką systemów sygnalizacji awaryjnej dla osób ustawowe zakłady ubezpieczeń wypadkowych podsumowały kryteria, cechy funkcjonalne, parametry techniczne oraz informacje dotyczące oceny ryzyka i oceny ryzyka zgodnie z Regułą DGUV 112-139 i Informacją DGUV 212-139.
Te publikacje i informacje można zwykle uzyskać od stowarzyszeń zawodowych.

Mobilne osobiste urządzenia alarmowe z serii Life-Tel zostały specjalnie opracowane w celu zabezpieczenia samotnych pracowników pracujących na poszczególnych stanowiskach roboczych, na rozległych obiektach zewnętrznych i w obszarach niebezpiecznych. Seria Life Tel oferuje rozbudowane funkcje alarmowe, które można łączyć według potrzeb. W trybie fabrycznym urządzenie spełnia wszystkie wymagania niemieckiego ubezpieczenia społecznego od wypadków lub DGUV 112-139 (dawniej BGR 139). Za pomocą wbudowanych czujników Life Tel rozpoznaje profil ruchu osoby poszkodowanej, dzięki czemu w nagłych wypadkach sygnał alarmowy, w tym połączenie alarmowe, jest automatycznie uruchamiany do podłączonego centrum sterowania, nawet jeśli użytkownik nie jest już przytomny (przełączanie martwego człowieka). W rezultacie łańcuch ratunkowy rozpoczyna się natychmiast, dzięki czemu ofiara może zostać natychmiast znaleziona ze wszystkimi przekazanymi informacjami (np. współrzędnymi GPS), gdy liczy się każda sekunda.

Alleinarbeit ist nicht grundsätzlich verboten. Entscheidend ist, welche Gefährdungen mit der jeweiligen Tätigkeit verbunden sind und ob im Notfall rechtzeitig Hilfe organisiert werden kann. Der Arbeitgeber muss im Rahmen der Gefährdungsbeurteilung prüfen, ob die Arbeit von einer Person allein ausgeführt werden darf oder ob zusätzliche Schutzmaßnahmen erforderlich sind.Bei gefährlichen Arbeiten reicht eine allgemeine Notrufmöglichkeit häufig nicht aus. In solchen Fällen müssen technische oder organisatorische Maßnahmen getroffen werden, damit ein Notfall zuverlässig erkannt und Hilfe schnell eingeleitet werden kann. Der Einsatz einer Personen-Notsignal-Anlage kann dabei ein wichtiger Bestandteil des Sicherheitskonzeptes sein.

Der Arbeitgeber ist verpflichtet, die mit der Alleinarbeit verbundenen Gefährdungen zu ermitteln, zu bewerten und geeignete Schutzmaßnahmen festzulegen. Grundlage hierfür ist die Gefährdungsbeurteilung nach dem Arbeitsschutzgesetz. Dabei müssen unter anderem Tätigkeit, Arbeitsumgebung, Arbeitszeit, verwendete Arbeitsmittel, mögliche Notfälle und die Zeit bis zum Eintreffen von Hilfe berücksichtigt werden.Zusätzlich müssen die festgelegten Maßnahmen dokumentiert, regelmäßig überprüft und den Beschäftigten verständlich vermittelt werden. Besonders wichtig ist, dass Alleinarbeiter wissen, wie sie sich im Notfall verhalten müssen und welche technischen Hilfsmittel ihnen zur Verfügung stehen.

Die Gefährdungsbeurteilung ist die Grundlage für alle weiteren Schutzmaßnahmen. Sie hilft dabei festzustellen, ob eine Tätigkeit mit geringer, erhöhter oder kritischer Gefährdung verbunden ist. Je höher das Risiko, desto umfangreicher müssen die Schutzmaßnahmen sein.Dabei wird nicht nur betrachtet, wie wahrscheinlich ein Unfall ist, sondern auch, wie schwer die möglichen Folgen sein können und wie schnell Hilfe verfügbar ist. Gerade bei Alleinarbeit ist die Zeit bis zum Beginn der Hilfsmaßnahmen entscheidend, da verletzte oder bewusstlose Personen selbst keinen Notruf mehr absetzen können.

Ein Mobiltelefon kann bei einfachen Tätigkeiten und geringer Gefährdung eine sinnvolle Notrufmöglichkeit sein. Es reicht jedoch nicht aus, wenn der Mitarbeiter nach einem Unfall nicht mehr in der Lage ist, aktiv Hilfe zu rufen. Das kann zum Beispiel bei Bewusstlosigkeit, Sturz, Stromschlag, schwerer Verletzung oder einem medizinischen Notfall der Fall sein.In solchen Situationen ist eine automatische Alarmierung erforderlich. Personen-Notsignal-Geräte können je nach Ausstattung Bewegungs-, Lage-, Ruhe- oder Sturzalarme erkennen und selbstständig einen Notruf auslösen. Dadurch kann die Rettungskette auch dann starten, wenn der Betroffene nicht mehr handlungsfähig ist.

Moderne Personen-Notsignal-Geräte verfügen über verschiedene Alarmfunktionen, die je nach Arbeitsplatz und Gefährdung kombiniert werden können. Dazu gehören beispielsweise der manuelle Notruf per Taste, der Lagealarm, der Ruhealarm, der Zeitalarm oder der Sturzalarm.Besonders wichtig ist die sogenannte Totmannfunktion. Sie erkennt, wenn sich der Träger über einen bestimmten Zeitraum nicht mehr bewegt oder sich in einer ungewöhnlichen Position befindet. In diesem Fall kann automatisch ein Alarm ausgelöst werden, damit die hilfeleistende Stelle schnell reagieren kann.

Der Alarm muss an eine ständig besetzte und geeignete Stelle weitergeleitet werden. Das kann zum Beispiel eine interne Leitstelle, eine Sicherheitszentrale, ein Bereitschaftsdienst oder eine externe Notruf- und Serviceleitstelle sein. Entscheidend ist, dass der Alarm jederzeit erkannt, bewertet und weiterbearbeitet werden kann.Die alarmierte Stelle muss wissen, wer betroffen ist, wo sich die Person befindet und welche Maßnahmen einzuleiten sind. Dafür sollten klare Alarmpläne, Kontaktlisten und Eskalationsstufen vorhanden sein. Nur so kann sichergestellt werden, dass im Ernstfall keine wertvolle Zeit verloren geht.

Damit Hilfe schnell ankommt, muss der Aufenthaltsort des Alleinarbeiters möglichst genau bekannt sein. Im Außenbereich können GPS-Koordinaten eine wichtige Rolle spielen. In Gebäuden, Kellern, Produktionshallen oder technischen Anlagen kann GPS jedoch eingeschränkt oder gar nicht verfügbar sein.Deshalb sollte vor dem Einsatz geprüft werden, welche Ortungstechnologie für den jeweiligen Arbeitsplatz geeignet ist. Je nach Einsatzbereich können zusätzliche Informationen wie Gebäude, Etage, Raum, Bereich, Anlage oder definierte Kontrollpunkte notwendig sein. Wichtig ist, dass Rettungskräfte die betroffene Person nicht nur alarmieren, sondern auch tatsächlich schnell finden können.